دختر ِ ماه ِ آبان ، غزل تر از ترانه
وسوسه ی یه سیبی ، شیرین و عاشقانه
لبات ِ انار ِ بوسه ، چشات یه کهشکونه
مخمل ِ ناز ِ دستات ، ململ ِ آسمونه
طعم ِ قشنگ ِ بوسه ، عطر ِ نجیب ِ آغوش
منو دوباره حس کن ، نذار بشم فراموش
گیراتره نگاهت ، از پونه های وحشی
جسارت ِ چشامُ ، می خوام بهم ببخشی
دختر ِ ماه ِ آبان ، یه بوسه مهمونم کن
فقط تو با یه چشمک ، ستاره بارونم کن
بذار که قطره قطره ، سر بکشم لباتُ
این شبا بی ستاره ست ، ازم نگیر چشاتُ
شیطون و پر هیاهو ، چشات چشای آهو
پیش تو کم میارم ، پری شهر جادو
می خوای نشون بدی که ، سردی و سخت و لجباز
با همه ی غرورت ، من که دوست دارم باز
فقط میخوام که یکبار ، باور کنی دلم رُ
آخه من از تو دارم ، خوابای خوشگلم رُ
دختر ِ ماه ِ آبان ، قشنگ روزگاری
تو دست ِ زرد ِ پاییز ، جوونه ی بهاری

                                                                                                 شایا تجلی

پرستوی شکسته

پرستوایی شکسته بی دوبالم

که هر دم ، دم به دم رو بر زوالم

شدم دور از وطن با صد امیدی

که شاید من رسم بر آن نگارم

چو دیدم آن نگارم غم ســـر آمد

به خود گفتم که نزدیک است وصالم

ولیکـــــن یار مـا صیـــــاد بــودش

گرفتار آمـــدم با صـــد سـوالــــم

پر و بالم شکستش با غـرورش

از آن پس من مثالی بی مثالم

پرستو ایی شکسته بی دوبالم

که هر دم من بر این بختم بنالم

چو شعر بخت من هم بر همین بود

از این چوبی خورم که کم بسالم

ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ-ـ

 رد پای عشق

من بدنبال توام ای آشنا

خانه ی عشق از تو شد در دل بنا

این بنا را دم به دم لرزانده ایی

بر پی و پای بنا افزانده ایی

قبل تو در دل فقط یک اشک و آه

چشم تو شد خانه ایی بر دل پناه

زندگی را بر دلم آغاز کن

صوت کوتاه دلم آواز کن

من زچشمت عشق را فهمیده ام

بر دل پر زغمم خندیده ام

خنده از غم بر نمی آید ولی

خنده ی تو بر دلم شد دولتی

خنده ایی کز او خراب من مانده ام

این خرابی به از آن پاینده ام

من تمنایی ندارم جز نگاه

آن نه هر دم لیکن گاهی به گاه

تا جهانم را پر از گرما کنی

عشق را در چشم من معنا کنی

حرفه ی من یا هنر یا پیشه ام

من بدون عشق تو بی ریشه ام

پیشه ی من بر درت آوارگی است

این خودش خود اول دلداگی است

آخرم در وصف تو من مانده ام

حرف دل را بر نگاهم رانده ام

افسون باده

دیوانه ام معشوقه ام دیوانه تر عاشق مکن

زین باده نوش دیوانه شو، عاشق جز آن وامق مکن

زین باده نوشیدن کسا دیوانه اند این عاشقا

خوشتر به این باده شوند دلبر بنوش این باده را

زین باده نوش و مست شو با هر چه هستش هست شو

در راه عشق دیوانه شو بگذر  زهستی مست شو

دیوانگان مستن اگر معشوقه است دیوانه گر

عشق است که آتش میکشد بی وقفه جانم را نگر

هر تار زلف ناز تو عشقم بزنجیرم کشد

این عشوه و غمزه ی تو ، بی بهره تدبیرم کشد

این عشق تو آتش زند بر خرمن هر عاقلی

خود بین که ترکیب رخت عقلم ببرد شد جاهلی

هر عاقلی با گوشه چشم گر بنگرد بر روی تو

عقلش رود جاهل شود از ناوک ابروی تو

من باده نوش عشق تو ، مست خراب عشق تو

این مست از این باده نگر غرق در سراب عشق تو

من که شدم مخمور تو مست از سراب دور تو

خود لحظه ایی مجنون نگر مست است زِ زلف بور تو

این سینه ی دیوانه را هر لحظه ناوک میزند

آن دو کمان ابروی تو بر قلب من تک میزند

ای آنکه با مژگان خود رخنه به جانم کرده است

بهتر زمن دانی رخت از این و آنم کرده است

آن زلف تو ابروی تو چشمان چون آهوی تو

رخنه به جانم کرده است قِبلم شده است آن کوی تو

وای بر من کافر صفت بین باده ی عشقت چه کرد

هر عاقلی دیوانه کرد! با عاشق مستت چه کرد؟

بین تارک دینم شدم بر دین و آئینت شدم

آن دین من بر باده رفت راضی به زنجیرت شدم

معشوقه ی زیبای من بر من تو یک لحضه نگر

این حال زارِ عاشقت با یک تبسم کن دگر

سرد است روح و جان من از باده هم افتاده ام

هر چه برفت از یاد من جز یاد این محبوبه ام

                                                            ------------------------------------------------

 از عاشقان شنیدم زیباترین دعارا

هجران بلای ما شد تغییر ده قضا را

یا رب بلا بگردان زین عجز و لابه و آه

از هر چه عاشق دور جز یار بی وفا را

-------------------------------------------------

گفتم خیال بودنت برای این دلم بسه

گفتی برو ، خیال من برات فقط یک هوسه

صبح شده بود

و چاره اي جز دوست داشتنت نبود

هر كسي كاري دارد

حتي آدمهاي بيكار

اين شغل من است

"دوستت دارم"

محمدعلی_بهمنی

در اینجا

ھر حلالی با تو حرام می شود !

مردمان این سرزمین

ایمانشان را به زلف ھای تو گره می زنند !..

بانو

چه تنها

چه غریب

چه نجیب مانده ای...