من مرخّصی گرفتم و به شهر آمدم
جنگ
مثل اینکه ناگهان تمام شد
من
در غبار شهر گم شدم
در میان مردمی که زندگی برایشان
جنگ نابرابر همیشگی ست

از شما برای من
خاطرات مه گرفته ای به جای ماند

من خیال می کنم شما هنوز
در میان خاکریزها
مانده اید
هیچ یک از شما
اهل گم شدن
در میان ازدحام و دود
در شلوغی کبود شهرها نبود

یک گوَن
با گل ظریف رسته در آپارتمان
یک جگن
با گیاه رسته در میان باغ و بوستان
فرق می کند

بی گمان هنوز
مثل ابر
مثل سایه
مثل شط
چون نسیم
در میان قله های برفگیر غرب
در میان دشت آفتابی جنوب
مانده اید

آه اگرنمانده اید
من چرا
در ازدحام کوچه ها
سالهاست
هیچ چهره ای شبیه چهرۀ شما ندیده ام!

بی تو

اما  از  حضور عشق سرشارم

هیچ و پوچم

عشق می گوید که بسیارم

***

یادمان روزهای با تو بودن را

مثل مرهم

روی قاب خاطرات زخمی ام باید که بگذارم

ناز لبخند همیشه شرمگینت را

جز دل آیینه ها با هیچ کس دیگر بنسپارم

***

مثل ابرآبستن باران نیسان

این که می گویند بر هر درد درمان است

می شود سلول سلول تن من چشم

و تمام هستی ام را

نذر لبهای تو می بارم

گوش نامحرم کر و چشم هریمن کور

حال و احوال خوشی دارم

هست این پاداش ایامی که با آیینه ها یارم.

تو را ديدم 

طپش در  سينه بشنيدم 

نوشتم قصه اي از عشق ِ بي فرجام 

و بر احوال ِ خود با  ابر ِ بغض آلود باريدم 

به صبحي زخم ِ قلبم را نمك پاشانده بي رحمانه  خنديدي 

منم تا شب به جشني در رخت مستانه خوش بودم  وَ  گريان ديده خنديدم 

كبوتر، نامه  از  دستان ِ چونان  پونه  اما  ظالمت  آورد 

چو خواندم هر سخن بر  دفتري از  غم نگاريدم 

دروغين خوانده بودي عشق ِ بر  حقم

ستمكارت بناميدم 

و زاريدم 

هفت سین ( زلال نو روز )

سیب و سنجد را بیار 

نرم نرمک می رسد عـطـر ِ بـهـار 

یاس و نسرین و شقایق , جمله رقصان گشته اند 

بـا وزش هـای نـسـیـمی خوش ,  شـود هـر آشـیـانـی نـونـوار 

هـفـت سـیـنـی پـهـن گـشـت امـا کـسـی آگـه نـبـود از مـاهـی ِ بیچاره روز 

او بـه آرامـی نـشـسـتـه کـنـج ِ تُـنـگـش , بـیـخـبـر از عـیـد ِ نـوروز اسـت دائـم بیقرار 

در خـیـالـش روی امـواجـی زلال و بـیـکـران , این سو وَ آن سو می پرد 

در کـنـار ِ مـاسـه هـای ِ نـرم ِ سـاحـل ,  شـادمان در انتظار 

می رود هـمـراه ِ مـعـشـوقـش بـه دریـاهـای دور 

دسـت ِ خـود را می گذارد دست ِ یار 

هـر دو بـر موجی سوار 

*

روزگــــــــــاری آب بـود 

غـصـه اش در قـعـر ِ دریـا خـواب بـود 

آسـمـان بـود و هـوایـی پـاک ,  بـی گـــرد و غـبـار 

هـر شـبـانـگه وعـده ی دیـدار ِ او بـا هـمـدمـش ,  مـهـتـاب بـود 

راه ِ دور و موی بور و حور و نور ,  سور و شور و جمع ِ جور افسوس تور 

آخـریـن دیـدارشـان در لا به  لای دام ِ صـیـادی ســتــمــگـر ,  عـمـق ِ یـک گـرداب بـود 

آسـمـان آن شـب بـرای هـر دو مـاهـی ,  تـا سحرگه گریه کرد امـا چـه سود 

تُــنــگ ِ هـر یـک بـهـر ِ زیـبـایـی ِ مــنــزل هـا ,  مثال ِ قاب بـود 

نــاگــه از یــادش بــرون مــی آیــد و گــویــد دریــغ 

آن زمــان افــســانــه ای نـایـاب بـود 

روزگـــــــــاری نـاب بـود 

*

ســکــه و ســبــزه نـهـاد 

بـر سـر ِ سـفـره اش آن صـیـاد ِ شـاد 

کــوچــه و بــازار خــلــوت ,  کــل ِ مــردم مــنــتــظــر 

رنـگ ِ روی ِ حـاج فـیـروزی عـیـان شـد ,  مـشـکـی اش را بـرده بـاد 

یــا مــقــلــب الــقــلــوب آهـسـتـه بـر مـاهـی رسـیـد و رنـگ ِ رویـش شـد سـپـیـد 

زیــر ِ لـب بـا رب بــگــویــد بـهـر ِ چـه مـادر مـرا از اولـش ,  بـیـچـاره ای ایـن گـونـه زاد 

گــــویــــیــــا پـــروردگـــارش از تـــمـــام ِ عـــالـــم و آدم بــــه او دارد نـــگـــاه 

قـطـره اشـکـی عـمـق ِ تُـنـگ ِ تَـنـگـش از چـشـمـان ِ خـونینش فتاد 

پــیــکــر ِ بــیــجـان شـده ,  آهـسـتـه آمـد روی ِ آب 

نــاگــهــان اخــبــار ایــن پــیــغــام داد 

عــیــدتــان پـیـروز بـاد 

چه انشای قشنگی!

تمام کلماتم  کبوتر شده امروز

چه صبحی! چه عطری ! چه هوایی!

عجب منظره هایی!...

نه در هست

نه دیوار

نه خوابم

نه بیدار

کسی با سبدی از کلمه آمد و در زد

دلم باز

پرنده شد و در زد

به چشمم همه جا باغ و چمن شد

گلی مادر من شد

تمام کلماتم

کبوتر شده امروز

مدادم

در احساس پریدن

شناور شده امروز

دو باره من و یک دفتر صد برگ

من و کاغذ رنگی

چه صبحی! چه پرواز بلندی! چه انشای قشنگی!..

با تو ام ای یار

پیش رویت گل نهم بسیار

روزه ام را با تو اینجا می کنم افطار

نازنینم بوی آغوش تو ما را مست می سازد

انتظار و منتظر تــا  لحظه ی دیدار

در کنارت تا سحر بیدار

تو مـرا دلدار

Ягонаам, салом
Умеди ҷовидонаам, салом
Хуш омади ба куи ёри мунтазири хеш
Ба навбаҳори сабзи ишқи поки пурҷавонаам,салом
Хуш омадӣ бар ин сукути шоми тори дил,
Ту шабчароғи хонаам, салом
Нишонаам, салом

***

یگانه ام، سلام

امید جاویدانه ام، سلام

خوش آمدی به کوی یار منتظر عزیــــز!

به نوبهار سبز عشق پاک  پر جوانه‌ام ، سلام

خوش آمدی بر این سکوت شام تار دل،

تو شبچراغ خانه ام، سلام

نشانه‌ام، سلام

***

دریغِ رفتن از برت

*

دریغِ رفتن از برت،

ندیده چشم انتظار بر درت

دریغِ رفتن از کنار تــو بــه  کوی ناكجا،

دریـغ آن کــه در پی خطا بــه خس نموده ام  بـرابـرت

جفا به جان خویش کرده ام ،همان دقیقه‌ای، که ساده از تو رفته‌ام،

ر‌ها نموده ام تو را ز خود به كنج تنگ و سرد بسترت

دریغِ رنج‌های داده ام ،حبیب من ، ببخش،

شدم مسبب دو دیده ی ترت،

شكسته بال باورت

شاید عشق من مسخره ترین عشق دنیا بود منظورم نه خود عشقم بلکه روش عاشقیمه

مثل ماهواره فقط دور

متاسفانه باید اقرار کنم من دیگه نمیتونم برگردم یعنی نازنین برنگرد

من خیلی عوض شدم

از اون کاری که خواستی اومدم بیرون

ولشون کردم

میدونم امسال کنکور داری

راستی بچه ها نازنین هر بار توی ازمون نفر اول شهرشون میشه

این دختر کسی بود که منو وادار کرد برنامه نویسی یاد بگیرم

ودار کرد دوست داشته باشم خودمو

من ادم خیلی خوبی نبودم ولی خوب عشق خوبی داشتم که حق من نبود

این روزا دیگه هیچکس برام مهم نیس

فقط دنبال یه گوشم که بشنوه

ولی اونم زیاد مهم نیس

گوش هایی زیادی هستن که میشنون ولی خاصیت گوش کر رو دارن

فقط میگن الهی ،عزیزم ،بمیرم و...

اما تا حالا گفتن ادم شو

نه نگفتن برام مهم نیس دیگه

سه روزه میخوام اینجا به خودم نامه بنویسم ولی متاسفانه گم شدم

لطفا منو پیدا کنید

نویسنده این مطلب گمشده است اگر او را پیدا کردید کمک کنید در تاریکی غرق شود

به غرق کننده هدیه داده میشود

امضا : ادم اهنی

از بعضی ادما چیزایی دیدم که نگو

حس میکنم فقط یه بار اضافم

با بعضی ها وقتی حرف میزنم حس میکنم طرف فقط میخواد بره

بعد که بهش میگم مزاحمم میگه نه

میگم مطمئن میگه اره

ولی از اخرش میره

تو دلم یه حرفایی دارم یه نگرانی هایی که به هر کی میگم نمیشونه

این روزا چیزایی رو میشنوم که حالم ازشون بهم میخوره

حالم از تکرار شدن به هم میخوره

از دوباره اومدن

من خستم

من کر شدم

من ...