اِمرو وِ هَوا ایّام جشن پیامبر(ص) اُ دَهَ فجر دو تا

خاطِرَ جالب اَ کوچیکیم ماخا بَنیویسِم خُدا کُنَ

خُشِتو بیا. مِثِ ای روزایی بی کِ  اَ  مَدرَسَ،مامانِمِ

خاسَ  بیِن کِ گُل پسرت دِ اِمتاحانا ثلث اوّل شاگِردِ مُنتاز شییَ  باید وَرَش جاییزَ

بَخَری بیاری مَدرَسَ  تا روز جشن بیس و دو بهمن بَییم وِش...

ایوارَ کِ اَ مَدرَسَ آمام مامانِم کُلّی سِقَ قُروونِم رَتُ  اَزَم پُرسی چی ماخای وَرَت

جاییزَ بَسونِم؟ مَنَم خدایی هِسا ، اَ  او بَچّایی بیِم که یه قَرو اَ کف مُشکِش نِمِفتا...

گُتِم مامان نِماخا وَرَم هیچی بَخَری...یه فکری خوئم دارِم...

خُلاصَ دِلسوزی مَ  وَرَ  نِنَ بوءَ  خُدا عزیز کِردَم همون و روز جشن مدرَسَ کادو گِرِتِنِ

سَرِ صف مدرَسَ همو...امّا هیشکَ نَفَمِس مینِ جَوَ  کادو  بجز دفتر املاءُ  ، دفتر

ریاضیُ ،چَن تا دییَ  اَ دَفتَرا  اُ  کِتاوام هیچی نیسا...

هَنیَم کِ هَنیَ وَختی وا بِرارام دورِ هَم جَم مِشیم یادِ خاطراتِ مَدرَسَ کُلّی

حالِمونِ عَوَض مُکُنَ...

   اینشالا هر روزتو عید با. عیدتو مارک با.