_{بر حسن شور انگیز تو عاشق تر از پیشم کند}

 _{زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم}

_{غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند}

 _{نور سحرگاهی دهد فیضی که می خواهی دهد}

 _{با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند}

_{سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا}

 _{وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند}

 _{بستاند این سرو سهی! سودای هستی از رهی}

 _{یغما کند اندیشه را دور از بد اندیشم کند}