مدرسه ای که زمانی « مهکامه محصص »، شاعر معاصر ایران و مادر اردشیر محصص ( از نوایغ فقید دنیای هنر امروز ) کرسی ریاست اش را داشت و کسانی چون دکتر آذر اندامی ( پزشک و باکتری شناس نامی ایران که به پاس خدمات انسانی اش به بشریت ، حفره ای را در سیاره ی ناهید، به نام اش کرده اند ) و یا نیره ابتهاج سمیعی ( از نخستین بانوان نماینده ی مجلس در تاریخ دستگاه قانون گذاری کشورمان ) بر روی نیمکت های اش نشسته بودند ، این چنین متروک و مهجور و مظلوم باشد و آرام آرام ، بی مهری به تاریخ و تخریب تدریجی خود را دردمندانه به نظاره بنشیند.

امیدوارم مسئولین ما برای بازسازی این بنای تاریخی که چندی است در معرض خطر تخریب و نابودی است هرچه زودتر اقدامات لازم را بعمل آورند چرا که فوتِ وقت و از دست دادن زمان در این باره ، در حُکم بی مهری به تاریخ فرهنگ گیلان است.