_{وقتی که می­خندی جهان یک جور دیگر می­شود}

_{دنیا برای زندگی یک جای بهتر می­شود}

_{می­خندی و با خنده­ات این آفتاب بی­غروب}

_{شب با تمام خستگی صبح مکرر می­شود}

_{می­آیی و در چشم تو  این آسمان بی­دریغ}

_{زنجیر هم تعبیری از بال کبوتر می­شود}

_{هرجا که پاییز لجوج، آغوش گرمی از بهار}

_{هرجا که دیوار عبوس، لب-خنده­ی در می­شود}

_{مثل پری می­آیی از شب­های دور قصه­ها}

_{آن شب که دیو قصه­ها محبوس دفتر می­شود}

_{در دوردست دلهره وقتی صدایم می­زنی}

_{دریای طوفان مژده­ی آغوش بندر می­شود}

_{بی­شک از اعجاز لبت در سرزمین واژه ها}

_{تردید هم آماده­ی معنای باور می­شود}